W powstaniu warszawskim ze służby w II plutonie 2. kompanii batalionu „Parasol” została w pierwszych dniach sierpnia oddelegowana do służby sztabowej jako łączniczka płk. Jana Mazurkiewicza ps. „Radosław”. 19 sierpnia została ranna w czasie walk przy ul. Długiej na Starym Mieście. Po opatrzeniu ran wróciła do sztabu. Otrzymała przydział na łączniczkę do Jerzego Zborowskiego ps. „Jeremy”. Podczas powstania warszawskiego została po raz drugi odznaczona Krzyżem Walecznych. Zachorowała na czerwonkę podczas przechodzenia kanałami przez Śródmieście i Czerniaków. Uzyskała zgodę na zamieszkanie u matki przy ul. Górnośląskiej. Przebywając tam utraciła kontakt z oddziałem. Wyszła z Warszawy we wrześniu 1944 wraz z ludnością cywilną, przeszła przez obóz przejściowy Dulag 121 w Pruszkowie, chwilowo utraciła kontakt z matką i siostrą Julią. Przed zakończeniem wojny Dziębowska nawiązała kontakt z rodziną. Wraz z matką i siostrą przedostała się do Częstochowy.
Po wojnie ukończyła liceum w Szczecinie. Podczas nauki w szkole średniej udzielała się w harcerstwie. Po maturze podjęła studia muzykologiczne na Uniwersytecie Warszawskim, które ukończyła w 1957. Po obronie pracy magisterskiej pracowała na Uniwersytecie Warszawskim jako asystent.