Pewien wpływ na intensywność zakażenia mają również cechy osobnicze pacjenta.
Żywe wągry bardzo rzadko wywołują jakiekolwiek objawy, dlatego wągrzyca mięśniowa zazwyczaj przebiega bezobjawowo. Dopiero po obumarciu larwy te ulegają zwapnieniu lub zbliznowaceniu, co wywołuje zauważalną odpowiedź komórkową tkanki mięśniowej oraz odczyn fibroblastyczny. Jeżeli miejscem zlokalizowania pasożyta jest tkanka podskórna, wówczas na powierzchni skóry widoczne są wyraźne guzki. Znacznie poważniejsze następstwa mogą natomiast wynikać z neurocysticerkozy oraz wągrzycy oka.
Klasyfikacja ICD–10 Kod choroby Nazwa choroby Wągrzyca ośrodkowego układu nerwowego Wągrzyca oka Wągrzyca o innym umiejscowieniu Wągrzyca, nieokreślona
Diagnostyka Ze względu na możliwą lokalizację wągrów, diagnostyka choroby może obejmować cały szereg badań, w tym: tomografia komputerowa (TK), spektroskopia magnetycznego rezonansu jądrowego (NMR), zdjęcie rentgenowskie (RTG), ultrasonografia (USG), oznaczanie specyficznych przeciwciał przeciw antygenom tasiemca uzbrojonego (ELISA), oznaczanie specyficznych antygenów tasiemca uzbrojonego (Western Blot), badanie mikroskopowe kału na obecność jaj lub proglotydów tasiemca (wskazane ze względu na możliwą autoinwazję)