Powrócił do Lwowa w 1916 na zasadzie wymiany zakładników.

W listopadzie 1918 został państwowym sekretarzem (ministrem) rządu Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej do spraw aprowizacji. Urzędował wraz z rządem ZURL w części Lwowa znajdującej się pod kontrolą Ukraińskiej Armii Halickiej. W lutym 1919 został powołany in absentia do rządu Ukraińskiej Republiki Ludowej Serhija Ostapenki jako minister finansów, nie objął urzędu.

Po zajęciu Lwowa przez Wojsko Polskie pozostał w mieście. Krótko internowany przez władze polskie. Po uwolnieniu w grudniu 1918 zorganizował wraz z Mychajłem Hałuszczynskim Ukraiński Komitet Obywatelski we Lwowie, w celu opieki i pomocy ukraińskim jeńcom, internowanym i więźniom politycznym. Komitet działał do września 1921, kiedy to został zlikwidowany przez władze polskie. W tym czasie był współzałożycielem Ukraińskiego Towarzystwa Pomocy Inwalidom, Związku Ukraińskich Adwokatów, i nieoficjalnego Komitetu Pomocy Więźniom Politycznym. Działacz Ukraińskiego Zjednoczenia Narodowo-Demokratycznego (UNDO), przewodniczący sądu partyjnego. W latach 1918–1927 radny Tymczasowej Rady Miejskiej Lwowa (w latach 1919–1923 nie uczestniczył w obradach Rady).