Od 2019 wchodził w skład Rady Kultury Gdańskiej.
Pochowany 7 grudnia 2023 na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku (rejon IV, kwatera TAR I/2a/8).
Życie prywatne Dwukrotnie żonaty. Był mężem Anny, z którą miał syna Juliusza. Jego drugą żoną była malarka Ida Łotocka-Huelle.
Twórczość
Paweł Huelle był autorem następujących książek: Weiser Dawidek (1987), Opowiadania na czas przeprowadzki (1991), Wiersze (1994), Pierwsza miłość i inne opowiadania (1996), Inne historie (1999), Mercedes-Benz. Z listów do Hrabala (2001), tłum. na język litewski (Mercedes-Benz. Iš laiškų Hrabalui, tłum. Vytautas Dekšnys, 2011), Byłem samotny i szczęśliwy (2002), Castorp (2004), Ostatnia Wieczerza (2007), Opowieści chłodnego morza (2008), Śpiewaj ogrody (2014), Ulica świętego Ducha i inne historie (2016), Talita (2020).
Paweł Huelle był również współautorem scenariuszy do filmów O dwóch takich, co nic nie ukradli (1999) [dostęp 2021-01-20]., Wróżby kumaka (2005), NZS. Tak się zaczęło… (2005) [dostęp 2021-01-20]..