W latach 1968–1969 jako stypendysta Fundacji Forda przebywał w różnych ośrodkach naukowych USA. W 1951 został zastępcą profesora, w 1963 docentem, w 1968 profesorem nadzwyczajnym, a w 1976 profesorem zwyczajnym.
Praca zawodowa Podczas wojny pracował w różnych miejscach i w różnym charakterze na Litwie. Był m.in. pracownikiem Biura Pełnomocnika Rządu Tymczasowego ds. repatriacji, a po przyjeździe do kraju w 1945 pracownikiem Państwowego Urzędu Repatriacyjnego w Zielonej Górze. W latach 1946–1950 zajmował kierownicze stanowiska w zarządzaniu handlem uspołecznionym w Łodzi.
W 1949 rozpoczął pracę w szkolnictwie wyższym początkowo jako asystent, od 1950 starszy asystent, od 1951 adiunkt, początkowo w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie, a potem w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Łodzi WSE w Katedrze Ekonomii Politycznej. W latach 1950–1957 i 1959–1960 prowadził wykłady zlecone z ekonomii politycznej na różnych wydziałach UŁ, w latach 1955–1957 w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Łodzi. Od 1952 kierował Katedrą Ekonomii Politycznej WSE, a po jej włączeniu do UŁ od 1961 Zakładem Ekonomii Politycznej Socjalizmu w tej Katedrze. Od 1963 do 1966 pełnił funkcję dziekana Wydziału Ekonomiczno-Socjologicznego UŁ.