Jako że warunki umowy dawały Elliotowi całkowitą swobodę w wyborze miejsca budowy taranowca, założył on swoją prymitywną stocznię na polu kukurydzy nad rzeką Roanoke, w miejscu zwanym „Edward’s Ferry”, w pobliżu dzisiejszej miejscowości Scotland Neck. Woda w tym miejscu była zbyt płytka dla kanonierek unionistów, które z pewnością zniszczyłyby taranowiec w trakcie budowy. Główny konstruktor, John L. Porter, zaprojektował jednokominowy okręt z długą na 18 metrów u podstawy (i na 14 metrów na szczycie) pancerną kazamatą o ścianach pochylonych pod dużym kątem (co zwiększało efektywność pancerza) zbudowaną z trzech warstw drewna i pokrytą dwoma warstwami żelaznych płyt o grubości 5,1 cm. Uzbrojony był w dwa działa kalibru 162,5 mm (6,4") – jedno na dziobie, drugie na rufie, mogące strzelać przez trzy strzelnice o szerokości 559 mm na wprost dziobu i rufy lub na burty, a napędzany przez dwie przeciwprężne maszyny parowe o mocy 200 KM każda.
Stępkę pod nowy okręt położono na początku kwietnia 1863 roku, o czym wiadomość wkrótce dotarła do przeciwnika.