Po ukończeniu akademii dowódca batalionu w 27 Pułku Zmechanizowanym w Kłodzku. W latach 1964–1966 pomocnik szefa Wydziału Operacyjnego Sztabu 2 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej w Nysie. Od 1966 roku szef sztabu-zastępca dowódcy 6 Pułku Zmechanizowanego w Częstochowie. W latach 1967–1971 dowódca 18 Pułku Czołgów Średnich w Wędrzynie. Pułk ten wchodził w skład 4 Dywizji Zmechanizowanej w Krośnie Odrzańskim. W latach 1971–1972 szef sztabu-zastępca dowódcy 11 Drezdeńskiej Dywizji Pancernej w Żaganiu.
W latach 1973–1975 słuchacz Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Po zakończeniu studiów został dowódcą 20 Dywizji Pancernej w Szczecinku. Dowodzona przez niego dywizja uzyskała tytuł "Przodującego Związku Taktycznego WP". 5 października 1977 na mocy uchwały Rady Państwa PRL awansowany do stopnia generała brygady. Nominację wręczył mu w Belwederze 10 października 1977 I sekretarz Komitetu Centralnego PZPR Edward Gierek. Od lutego 1978 roku był szefem sztabu-zastępcą dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy. Od kwietnia 1983 do września 1989 dowodził tym okręgiem. Ukończył Wyższy Kurs Akademicki przy Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR.