Aleksander Wolter (ur. 3 sierpnia 1905 we Lwowie, zm. 11 czerwca 1967 w Lublinie) – polski prawnik, sędzia, profesor Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, sędzia Sądu Najwyższego. Specjalista z zakresu prawa cywilnego.
Życiorys Jego ojciec był sędzią cywilnym we Lwowie, następnie sędzią Sądu Najwyższego w Wiedniu, w końcu prezesem Sądu Apelacyjnego w Krakowie. Matka Aleksandra z domu Kamieniobrodzka była córką znanego lwowskiego architekta i malarza Alfreda Kamienobrodzkiego, jego starszy brat Władysław Wolter był profesorem prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Egzamin dojrzałości zdał w 1923 w Państwowym IV Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Krakowie. W latach 1923–1927 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1929 r. obronił pracę doktorską „Prawo familijne rzymskie w literaturze nie prawniczej IV–VII wieku po Chrystusie". Po studiach został zatrudniony w charakterze starszego asystenta w Katedrze Prawa Rzymskiego UJ. W ramach stypendium Fundacji Kultury Narodowej podjął studia w Berlinie. Nie widząc możliwości dalszej kariery prawniczej i naukowej będąc pozbawionym styczności z praktyką prawniczą równolegle z pracą na uczelni podejmuje aplikację sądową, którą kończy zdanym egzaminem sędziowskim. W 1932 r. rozpoczyna pracę w charakterze asesora sądowego.