Zostali rozwiązani w grudniu 1870 roku po bitwie pod Loigny-Poupry, w której ponieśli znaczne straty.
Żuawi papiescy bywają określani mianem ostatnich krzyżowców.
Louis de Becdelievre w styczniu 1861 objął dowództwo regimentu żuawów papieskich, który po bitwie pod Castelfidardo utworzyły niedobitki: irlandzkiego Batalionu Strzelców Wyborowych Świętego Patryka oraz francusko-belgijskiego Batalionu Strzelców Wyborowych.
Żuawami mogli zostać tylko mężczyźni wyznania rzymskokatolickiego, będący kawalerami. Formowano go z osób pochodzących z Belgii, Francji, Niderlandów, Bawarii, Włoch, a nawet Stanów Zjednoczonych i Kanady. Należeli do nich także Polacy.
Żuawi papiescy byli umundurowani na wzór żuawów francuskich. Nosili szare mundury z czerwonymi wykończeniami oraz czerwone kepi lub fezy.
Zobacz też Gwardia Palatyńska Gwardia Szlachecka Gwardia Szwajcarska
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne Canadian and American Zouaves in the Papal Army, 1868-1870 by Howard R. Marraro, Ph.D. Zdjęcia i historia Terç de suavos
Kategoria:Francja w XIX wieku Kategoria:Historia wojskowości Kategoria:Państwo Kościelne Kategoria:Włochy w XIX wieku Kategoria:Wojsko papieskie