W 1920 zagrał w Queen’s Hall w Londynie. W 1921 odbył trasę koncertową do Australii, a w 1923 do Azji Wschodniej. W Palestynie grał w 1926 i wrócił tam ponownie w 1967 by zagrać z Izraelską Orkiestrą Filharmoniczną. W 1934 dał sześć koncertów w Moskwie i Leningradzie. W 1971 wystąpił w Paryżu z dwoma recitalami i na koncercie z Orchestre national de France.
Występował też jako kameralista z Emanuelem Feuermannem, Williamem Primrose’em, Arturem Rubinsteinem, Williamem Kapellem i Grigorijem Piatigorskim, z którym w 1964 dał trzy koncerty w Carnegie Hall. W 1973 zaprzestał publicznych występów ze względu na stan zdrowia.
W swoim repertuarze miał wiele koncertów napisanych specjalnie dla niego i jemu dedykowanych, w tym Waltona, Castelnuova-Tedesca, Korngolda i Gruenberga. Dokonał 250 transkrypcji skrzypcowych, wśród których najbardziej znana jest Hora staccato Dinica. Opracował też kadencje do koncertów Beethovena, Brahmsa i Mozarta (KV 218). Od 1928 współpracował z producentami filmowymi w Hollywood jako wykonawca i kompozytor (pod pseudonimem Jim Hoy).