Odniósł wiele sukcesów w turniejach międzynarodowych, m.in. w Reggio Emilia (turniej szachowy) (1962/63, I m.), Budapeszcie (1963, I m.; 1966, dz. I m,; 1968, I m.), Bordeaux (1964, dz. I m. wraz z Klausem Dargą i Aleksandarem Matanaviciem), Monte Carlo (1969, turniej B, dz. I m. wraz ze Stefano Tatai), Wijk aan Zee (1970, turniej B, II m. za Ulfem Anderssonem), Bai (1971, memoriał Lajosa Asztalosa, I m.), Caorle (1972, turniej strefowy, III m. za Ljubomirem Ljubojeviciem i Borislavem Ivkovem), Madonna di Campiglio (1973, dz. II m. za Vlastimilem Jansą, wraz z Borislavem Ivkovem), Vrnjackiej Banji (1973, II m.), Reykjavíku (1974, II m.), Nowym Sadzie (1974, II m.), Sarajewie (1978, II m.) oraz w Cienfuegos (1979, memoriał Jose Raula Capablanki, III m. za Jewgienijem Swiesznikowem i Larry Christiansenem).
Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 lipca 1972 r., z wynikiem 2495 punktów zajmował wówczas 77. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 4.