Tadeusza Opiołę, Hieronima Wierzyńskiego, Witolda Tranda i Jerzego Bandrowskiego.
W 1908 całe wydawnictwo „Słowa Polskiego” przeniosło się z domu naftowego do własnego gmachu przy ul. Zimorowicza 11–15. Po zajęciu Lwowa we wrześniu 1914 roku redakcja Słowa zajęła stanowisko prorosyjskie. Po odbiciu Lwowa w czerwcu 1915 roku przez wojska austriackie redakcja uciekła do Rosji, a wydawanie pisma zawieszono do 1918 roku.
Ukazywały się tu artykuły m.in. Jana Kasprowicza i debiutującego na łamach pisma Mariana Promińskiego w dziale literackim, Kornela Makuszyńskiego i Jana Zahradnika w dziale plastyki i teatru, Zygmunta Janiszewskiego – jednego z pierwszych dziennikarzy sportowych w Polsce, wspomaganego stałymi współpracownikami, a wśród nich m.in. Władysław Reymont, Henryk Sienkiewicz, Kazimierz Tetmajer, Leopold Staff, Jerzy Żuławski, Adam Grzymała-Siedlecki, Maryla Wolska, Gabriela Zapolska, Aleksander Medyński. Codzienne satyryczne wiersze zamieszczał tu Jan Zahradnik. W 1921 roku redaktorem naczelnym był Wacław Mejbaum, a w 1923 Stanisław Grabski, a tuż przed przewrotem majowym Roman Kordys, a wydawcą Władysław Kucharski. W czasopiśmie publikowała też Zofia Gostomska. Po wyborach do Sejmu, Słowo przerwało działalność.