Zygmunt Zborucki (ur. 24 lipca 1899 w Stryju, zm. 1984) – doktor filozofii, żołnierz armii Andersa.

Życiorys Urodził się w rodzinie Antoniego. W latach 1917-1918 służył w wojsku austriackim, następnie w latach 1919-1921 służył w armii polskiej jako podporucznik. Studiował na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie (1929 – dysertacja „Dzieje rutenizmu galicyjskiego w latach 1772–1826”, promotor prof. dr St. Zakrzewski). Do roku 1935 był pracownikiem naukowym uniwersytetu, a następnie profesorem historii w I Państwowym Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Samborze. Był członkiem samborskiego Oddziału Związku Byłych Ochotników Armii Polskiej.

Uczestniczył w kampanii wrześniowej w 1939 (obrona Lwowa).

W październiku 1939 został aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu w Stanisławowie. 25 kwietnia 1940 skazany na 5 lat łagru za „służbę w armii polskiej 1919-1921 i udział w organizacji Szlachta Zagrodowa w latach 1938–1939”. Został wywieziony na Syberię do łagru Iwdelag koło m. Iwdel (Swiedłowskaja obłast’), skąd po wybuchu wojny niemiecko-rosyjskiej w roku 1941 został zwolniony do Kazachstanu (wioska Kokpekti rej. Semipałatyński). Po sformowaniu Armii Andersa, przeszedł jej szlak bojowy jako podporucznik czasu wojny w centrum Szkolenia Armii (Persja, Palestyna, Włochy, Anglia).