thumb|Tannenbergbüchse Puszka (łac. pixis, niem. Büchse, buchse, bochse) – określenie wczesnej średniowiecznej broni palnej, używanej w Europie od końca XIV do XV wieku. W historycznych źródłach pisanych pojęcie to miało niesprecyzowane znaczenie, dlatego jego interpretacja zależy od użytego kontekstu. W ten sposób puszka mogła odnosić się zarówno do dział, jak i broni ręcznej, a w niektórych przypadkach również zwykłych pojemników.
Aspekt techniczny W początkowym okresie wyrabiania broni palnej nie istniały ustalone normy dotyczące kalibru, długości lufy, masy, rodzaju materiału. Produkowane egzemplarze miały indywidualne cechy i różniły się między sobą. Jedno z najstarszych przedstawień broni palnej – miniatura z rękopisu Waltera de Milimete (ok. 1326) – ukazuje urządzenie o kształcie wydłużonego wazonu, z otworem w górnej części do zapłonu i pociskiem w formie metalowej strzały. Forma ta została szybko zastąpiona bardziej funkcjonalnym, walcowatym kształtem.