W sierpniu 1941 Zwieriew został ranny i dostał się do niewoli niemieckiej. Został osadzony w obozach dla jeńców wojennych na Ukrainie. Udało mu się zbiec i przedostać na stronę sowiecką, gdzie na pewien czas został aresztowany przez NKWD. W styczniu 1942 wyszedł na wolność, po czym objął dowodzenie 8 Dywizji Strzeleckiej, a następnie 323 Brygady Strzeleckiej. Jesienią tego roku został zastępcą dowódcy 127 Dywizji Strzeleckiej, a w marcu 1943 – dowódcą 350 Dywizji Strzeleckiej i jednocześnie komendantem wojskowym Charkowa. 22 marca tego roku, przy próbie wydostania się z okrążenia, został ciężko ranny i ponownie dostał się do niewoli niemieckiej. Osadzony w obozie jenieckim w Dniepropietrowsku, w czerwcu przystąpił do rosyjskiego ruchu antykomunistycznego generała Andrieja Własowa. Następnie służył w szkole propagandowej ROA w Dabendorfie, przeprowadzając inspekcje w obozach dla jeńców wojennych z Armii Czerwonej. Jesienią 1944 wstąpił do Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji (KONR). 21 lutego 1945 został dowódcą 2 Dywizji Piechoty Sił Zbrojnych KONR, formowanej i szkolonej od marca na poligonie w Heubergu. Próbował bezskutecznie przejść z nią na tereny zajmowane przez wojska amerykańskie.