W latach 1946–1950 pracował jako nauczyciel w wadowickim gimnazjum pallotyńskim, w 1950 został wykładowcą w Seminarium Duchownym w Ołtarzewie. Wykładał w seminarium historię Kościoła do 1973, z przerwą w latach 1957-1959, kiedy to pracował jako duszpasterz w Ząbkowicach Śląskich. We wrześniu 1973 został przeniesiony na placówkę duszpasterską do Otwocka, gdzie pozostawał przez sześć lat (jedynie na przełomie 1977 i 1978 kilka miesięcy spędził w Poznaniu w ramach rekonwalescencji). W maju 1979 ze względu na zły stan zdrowia przeniósł się do Państwowego Domu Pomocy Społecznej w Radości; tamże zmarł w lipcu 1982. Pochowany został w Ołtarzewie w kwaterze pallotyńskiej.
Dorobek Ks. Alojzy Hassa był autorem kilkudziesięciu publikacji (35 pozycji z uwzględnieniem prac pozostawionych w maszynopisach). Zajmował się przede wszystkim historią stowarzyszenia pallotynów, w tym związkami założyciela stowarzyszenia św. Wincentego Pallottiego z Polską, a także bibliografią pallotyńską. Prace opublikowane: Polski Górny Śląsk ("Kalendarz Królowej Apostołów", 1933) Epifania jako idea Apostolstwa Katolickiego ("Królowa Apostołów", nr 1, 1950) Kierownictwo duchowe mężczyzn (w: Kierownictwo duchowe, 1954) Wpływ Bł. W. Pallottiego na odrodzenie życia religijnego w Polsce w II połowie XIX w.