Plan etyczny – budowanie moralnego charakteru przez aktywność na rzecz domostwa i współzarządzanie szkołą. Krzewienie ideału miłości – nadrzędnej wartości moralnej, sprzyjającej głębszemu, bezpośredniemu wglądowi w esencję ludzkiej natury. Przez miłość człowiek zwielokrotnia samego siebie (oparcie na wzorcach otwartości i prostoty). Przezwyciężanie samoograniczenia, samodoskonalenie i nauka pokonywania trudów poznawania prawdy poprzez stosowanie wyrzeczeń oraz naturalną inspirację radością życia. Nauka pokory – chroni przed agresywną interpretacją mniemań o tym, co dobre, i przed jednostronnym identyfikowaniem twórczego działania z sukcesem. Zacność życia – akcent na treści i formy, które sprzyjałyby rozwijaniu świadomej tożsamości kulturowej i umiejętności twórczego oraz samodzielnego rozwiązywania problemów społecznych. Czerpanie radości z nauczania – jako wyraz doświadczania własnego życia duchowego i zrozumienia, że istnieje harmonia między ich życiem duchowym, prawdą i pięknem a życiem duchowym innych osób. Specyfika środowiska, w jakim powinno się odbywać nauczanie – strefa neutralna, w bliskim kontakcie z naturą, z dala od osad i od niepożądanych zewnętrznych wpływów burzących spokój uczniów. Uwzględnianie różnorodności doświadczeń – wspólnoty i samotności, aktywności i kontemplacji (nauka władania sobą).