16 września 2005 w Bostonie) – polski architekt, teoretyk architektury, urbanista, projektant wnętrz i form przemysłowych, malarz, grafik, filozof i pedagog, profesor Harvard University, w latach 1967–1974 dziekan tamtejszego Wydziału Architektury, współpracownik Le Corbusiera, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Władysława. W latach 1931–1935 studiował na Politechnice Warszawskiej. Od 20 września 1935 do 15 lipca 1936 był uczniem Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a następnie odbył praktykę w 1 pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego w Warszawie. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1938 i 5. lokatą w korpusie oficerów rezerwy kawalerii. Autor projektu , zbudowanego w 1938 w WilnieArchitektura i budownictwo, nr. 11-12, Warszawa 1938 r. s. 399..
W czasie kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku dowódcy plutonu łączności 3 pułku strzelców konnych. Dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu VII A Murnau. W niewoli przetłumaczył książkę Quand les cathédrales étaient blanches (pol. Kiedy katedry były białe) Le Corbusiera i prowadził z nim korespondencję, co zaowocowało wyjazdem po wojnie do pracy we Francji. Tutaj brał udział w prawie wszystkich ważnych, powojennych pracach projektowych francuskiego architekta.