Nowy rodzaj wymarłego ssaka opisany został w pracy Hugh Falconera i P.T. Cautleya w 1836 r. Autorzy określili je jako jednego z najbardziej niezwykłych mieszkańców globu w przeszłości. Zaliczając się do przeżuwaczy, przewyższało rozmiarami znane wtedy nosorożce (znacznie większe Paraceratherium opisano na początku XX wieku). Zafascynowani zwierzęciem autorzy nazwali go na cześć Śiwy, hinduistycznego bóstwa, jako że obszar, na którym znaleziono kopalne szczątki, wiązany był w mitologii indyjskiej z dziedziną tego bóstwa, od którego imienia bierze swą nazwę termin geograficzny Sivalik. Do imienia Śiwy badacze dołączyli słowo θηрιον – „stworzenie”.
Szczątki zwierząt tego rodzaju znaleziono również w Afryce: w Południowej Afryce, w skałach plioceńskich, a także w Dżibuti w utworach plejstocenu.
Obecnie Sivatherium zaliczane jest do rodziny żyrafowatych, a w jej obrębie do podrodziny Sivatheriinae.
Przypisy
Kategoria:Wymarłe żyrafowate Kategoria:Ssaki pliocenu Kategoria:Wymarłe ssaki plejstocenu Kategoria:Wymarłe ssaki holocenu Kategoria:Wymarłe ssaki Azji Kategoria:Wymarłe ssaki Afryki