Dodatkowym utrudnieniem były działania gminy Szlachtowa, która sprzeciwiając się zwózce materiałów, posunęła się do zamknięcia jedynej drogi na Prehybę. Władze gminy żądały następnie wygórowanej opłaty za korzystanie z drogi, co przez pewien czas skutkowało potajemnym, nocnym transportem materiałów.
Właściwe prace budowlane rozpoczęto 2 lipca 1937 r. Budynek zaprojektował Kazimierz Kulczyński z Krakowa. Zmodyfikowane w międzyczasie plany zakładały możliwość późniejszej nadbudowy schroniska o kolejne piętra – w razie zebrania w przyszłości odpowiednich funduszy. Prace posuwały się do przodu, szczególnie dzięki ofiarności szczawnickiego cieśli Gacka. Uroczystość zatknięcia wiechy odbyła się już w sierpniu. Do końca roku udało się ukończyć surowy stan 3/5 budynku i nakryć go dachem. Na zimę 1937/1938 prowizorycznie uruchomiono kuchnię, mieszkanie zarządcy, jedną salę sypialno-jadalną (przyszłą świetlicę) oraz pokój sypialny, co dało łącznie 38 miejsc noclegowych. Czyniono starania o połączenie telefoniczne ze Szlachtową. Schronisko zostało udostępnione turystom w listopadzie 1937 roku. Jego pierwszym dzierżawcą został góral ze Szczawnicy, Walenty Symela, wcześniejszy dozorca.