Z jego rękawów i bieli kołnierza wyłaniają się ręce i głowa o tonacji słoniowej kości; śniada twarz o jasnym, czystym czole wtapia się delikatnie w brązowomiodne zestawy mapyMichał Walicki, Vermeer, Warszawa: Wydawnictwo „Sztuka”, 1956, s. 33..

Niewykluczone jednak, że kolor, który dziś jest niebieskim, pierwotnie był zielonym. Zieleń Vermeer otrzymywał poprzez zmieszanie żółci z błękitem i wraz z upływem czasu kolor ten utlenił się, zmieniając się w niebieskawy. Taki efekt widać np. na płótnie Alegoria malarstwa, gdzie wieniec laurowy jest w tonacji niebieskiej, a nie zielonej, oraz w Uliczce, gdzie roślinność nabrała podobnego odcienia

Przypisy

Bibliografia

Schneider Norbert, Tout l’oeuvre peint de Vermeer, „Taschen”, 2004, .

Linki zewnętrzne

O obrazie na stronie essentialvermeer

Kategoria:Obrazy Jana Vermeera Kategoria:Portrety Kategoria:Obrazy w Rijksmuseum