Etymologię taką wsparł Michał Łuczyński. Przypomina on uwagę Brücknera, że teonim podany przez Helmolda odnosić się musi do bóstwa męskiego, nie żeńskiego, gdyż inaczej nazwałby to bóstwo z łaciny dea (łac. ‘bogini’), a nie idolum, a to powoduje, że końcowe -a w Podaga wymaga wyjaśnienia. Końcowa samogłoska -a pojawiała się czasami po poprzedzającej jej spółgłosce ⟨k⟩, np. łac. Misaca, Misica, Misuka ← pol. Mieszek, łac. *Licica ← pol. *Leszek, z czego można wyciągnąć wniosek, że -a mogło też pojawić się spółgłosce ⟨g⟩. Łuczyński mając to na uwadze, a także uwzględniając i wspierając odczyt łacińskiego -dag- jako -tęg-/*tǫg, odczytuje prasłowiańską formę teonimu jako *Potǫgъ. Wspierać to ma staropolska nazwa osobowa *Potąg, rekonstruowana na podstawie miejscowości Potęgowo, a także nazwa osobowa *Nietąg z XIII w. Teonim *Potǫgъ oznaczałby ‘ktoś mocny, silny, tęgi’.