Tezauryzacja (gr. thēsaurós – magazyn, skarb(iec)) – gromadzenie i przechowywanie dóbr materialnych: zapasów złota, pieniędzy kruszcowych, pieniędzy papierowych, walorów, wierzytelności lub innych dóbr materialnych o dużej wartości (nieruchomości, dzieł sztuki, antyków, biżuterii) poza instytucjami depozytowo-oszczędnościowymi. Celem tezauryzacji jest ochrona posiadanego majątku przed jego utratą, w tym też przed zmniejszeniem siły nabywczej posiadanych pieniędzy w związku z inflacją. Tezauryzacja prowadzi do wycofania wartości z obiegu gospodarczego lub pieniężnego. Nie można mówić o negatywnych dla posiadacza, ani abstrakcyjnej "gospodarki", stronach tezauryzacji, ponieważ korzyścią jest uchronienie majątku przed spadkiem wartości, a długofalowo pozwala na odbudowanie finansowej stabilności np. po kryzysie, wojnie lub kataklizmie. Wycofanie ma więc podstawy racjonalne i pozwala na akumulację kapitału, którego można użyć w przyszłości.
Charakterystyka Z tezauryzacją mamy do czynienia jeżeli głównym celem tych działań jest zatrzymywanie trudno dostępnych zasobów. Natomiast jeśli działania te podejmowane są po to, by przesłać dobra dalej do klienta, bądź poddać je dalszej obróbce ulepszenia, to jest to standardowa praktyka biznesowa (jak np.