Krater Śiwa (Shiva) – struktura dna oceanicznego na Morzu Arabskim, na zachód od wybrzeża Indii. Przypuszczalnie jest to krater uderzeniowy, największy spośród kraterów powstałych podczas wymierania kredowego, na przełomie kredy i paleogenu, i jeden z największych na Ziemi (obok - również niepotwierdzonego - krateru na Ziemi Wilkesa).
Struktura krateru Krater, znajdujący się na dnie oceanicznym, został rozerwany przez liczne uskoki. Odtworzona struktura jest owalna, wydłużona i ma rozmiary około 400×600 km. Sugeruje to, iż bolid który pozostawił ten krater, miał około 40 km średnicy. Uderzenie w Ziemię ciała o takiej wielkości uwolniłoby 1,45 dżuli energii kinetycznej i doprowadziło do kilku anomalii geodynamicznych.
Według rekonstrukcji dryfu kontynentów w czasie impaktu Indie stanowiły dużą wyspę, po odłączeniu się Madagaskaru, znajdującą się mniej więcej w połowie drogi pomiędzy Afryką a Azją.
Z kolizją tą związać można okres wyjątkowo silnej aktywności wulkanicznej w Indiach, w wyniku którego utworzyły się trapy Dekanu. Pokłady lawy z tego okresu zajmują 500 000 km² i sięgają grubości 2 km.