Reforma jędrzejewiczowska – reforma polskiego systemu szkolnictwa (podstawowego i ponadpodstawowego), opracowana przez ministra Janusza Jędrzejewicza, wdrażana od lipca 1932, której zasady obowiązywały do 1948 r.
Reformę szkolną opracował i wcielił w życie Janusz Jędrzejewicz, minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego. Władze kraju, po uzyskaniu niepodległości w 1918 r., chciały opanować programowy i organizacyjny chaos w szkolnictwie, będący pozostałością po czasach zaborów (akty prawne z lat 1919–1931 nie zagwarantowały jednolitego szkolnictwa w całej Rzeczypospolitej). Przygotowana reforma została uchwalona przez Sejm 11 marca 1932 roku.
Ustawa szkolna ujednolicała szkoły średnie, umożliwiając również wstęp na uczelnie absolwentom liceów zawodowych.
I etap – szkoła powszechna Reforma ustanowiła powszechny obowiązek szkolny na szczeblu szkoły powszechnej (podczas kolejnych zmian w czasach PRL nazwano ją szkołą podstawową). Szkoła powszechna była szkołą siedmioletnią. Ostatnia (VII) klasa była przeznaczona dla uczniów niekontynuujących dalszej nauki. Utworzono trzy typy szkoły powszechnej: pierwszego, drugiego i trzeciego stopnia — w uproszczeniu: