. Przełomowym wydarzeniem w historii Kyzyłbaszy był podbój Szyrwanu w roku 1500 i pokonanie innej konfederacji turkmeńskich plemion, Ak Kojunlu, w roku 1501. Walczyli oni wtedy pod przywództwem Esma’ila, który po zajęciu w roku 1501 Tabrizu zaczął się tytułować szachinszachem, tym samym pretendując do władzy nad całym Iranem. W ciągu następnych kilku lat rzeczywiście udało mu się opanować większość terytoriów Persji, tak że stał się on założycielem dynastii Safawidów.
Prześladowania sunnitów w Persji i działalność safawidzkich agitatorów w Anatolii była źródłem ciągłych napięć pomiędzy Osmanami a Safawidami. Osmański sułtan Bajazyd II (1481–1512) był skłonny do zawarcia jakiegoś kompromisu, lecz jego propozycje Esma’il uznał za przejaw słabości. Już w roku 1507 armia safawidzka prowokacyjnie przekroczyła osmańską granicę. Zważywszy na to, że większość mieszkańców wschodniej Anatolii była popierającymi Kyzyłbaszów szyitami, dla Imperium Osmańskiego podporządkowanie lub najlepiej zniszczenie tego ruchu było sprawą o zasadniczym znaczeniu. W roku 1511 w Anatolii wybuchło powstanie Kyzyłbaszy, którego Esma’il jednak nie poparł, ponieważ nie odpowiadały mu jego radykalnie egalitarystyczne hasła. Powstanie stało się sygnałem do obalenia ugodowego Bajazyda przez frakcję wojskowych pod przywództwem jego syna Selima.