W okresie od 11 lipca 1996 do 24 października 2001 oraz od 24 września 2004 do 3 lutego 2005 sprawował urząd ministra obrony Ukrainy. 23 sierpnia 1998, w trakcie zajmowania tego stanowiska, prezydent Ukrainy mianował go na stopień generała armii Ukrainy. W 2001 odszedł z czynnej służby. W wyborach parlamentarnych 2002 uzyskał mandat deputowanego do Rady Najwyższej w okręgu mandatowym jako bezpartyjny kandydat z ramienia koalicji Za Jedyną Ukrainę. 25 maja 2007 został powołany na stanowisko wicepremiera w drugim rządzie Wiktora Janukowycza, funkcję tę pełnił do 18 grudnia tego samego roku. Związał się w tym okresie z Partią Regionów, z listy tego ugrupowania w 2007 i w 2012 ponownie był wybierany do parlamentu.
Poglądy na stosunki polsko-ukraińskie W 2013 podpisał się pod apelem części deputowanych ukraińskiej Rady Najwyższej do polskiego Sejmu, którego autorzy uznali rzeź wołyńską za ludobójstwo. Jednak w 2018, w trakcie prac w polskim parlamencie nad ustawą penalizującą kłamstwo wołyńskie, zareagował na to krytycznie, twierdząc, że w odpowiedzi Ukraińcy pracujący w Polsce „mogą chwycić za kije”.
Życie prywatne Żonaty z Ludmyłą.