Jan Perłowski (ur. 20 lutego 1872 w Wierzbowej, zm. 1 marca 1941 w Warszawie) – polski dyplomata, poseł RP w Hiszpanii w latach 1927–1935. Współpracownik „Przeglądu Współczesnego”.
Życiorys Urodził się w rodzinie Michała (ur. 1825) i Euzebii ze Skarbków Rudzkich (zm. 1928). Po śmierci ojca (przed 1887), jego wychowawcą był przyjaciel rodziny, Tadeusz Bobrowski, znany również jako wychowawca Józefa Korzeniowskiego-Conrada. Perłowski pozostawił po sobie opis spotkania ze starszym od siebie Conradem, goszczącym w Kazimierówce – ukraińskim majątku ich wychowawcy.
Ukończył szkołę średnią we Francji, następnie studia wyższe w Krakowie i Wiedniu. W czasie I wojny światowej przebywał w Szwajcarii, gdzie współpracował m.in. z Centralną Agencją Polską w Lozannie i Komitetem Generalnym Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce w Vevey.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę na początku 1919 wstąpił do służby dyplomatycznej II Rzeczypospolitej. W pierwszych miesiącach funkcjonowania MSZ nieodłączny współpracownik wiceministra spraw zagranicznych, Władysława Skrzyńskiego, swego przyjaciela – pełnił formalnie obowiązki szefa gabinetu ministra.
Od 6 VI 1919 radca legacyjny Poselstwa RP w Bernie. Równocześnie pełnił funkcję sekretarza Delegacji RP przy Lidze Narodów.