Etiopatogeneza i przebieg Śluzowiaki najczęściej rozwijają się w zatoce czołowej i komórkach sitowych, rzadziej w zatoce szczękowej i zatoce klinowej. Śluzowiaki rozwijają się w zatoce przynosowej objętej przewlekłym procesem zapalnym, do którego mogą predysponować: odmienność budowy bocznej ściany jamy nosowej i (lub) przegrody nosa alergia nowotwory łagodne i złośliwe jam nosa i zatok przynosowych urazy, także jatrogenne Ponadto warunkiem powstawania śluzowiaka jest zamknięte ujście zatoki, w której śluz gromadząc się, stopniowo rozpycha ściany zatoki mogąc doprowadzić nawet do ich zaniku z powodu ucisku. Zanik ścian kostnych powoduje ekspansję śluzowiaka, nie jest to jednak proces nowotworowy. Może on przemieszczać gałkę oczną penetrując do wnętrza oczodołu, kiedy rozwija się w zatokach sitowych. Konsekwencją tego może być podwójne widzenie lub zaburzenie ostrości wzroku. Gdy śluzowiak bierze swój początek z zatoki czołowej istnieje duże niebezpieczeństwo jego ekspansji w kierunku przedniego dołu jamy czaszki, poprzez zanik tylnej ściany zatoki czołowej.