W marcu 1892 roku przeszedł do kwatery głównej jednostek gwardyjskich stacjonujących w Petersburgu (jako ober-oficer). Został też dowódcą szwadronu w Lejb-Gwardyjskim Pułku Ułanów Jej Wysokości Aleksandry Fiodorowny. W 1894 roku otrzymał awans na pułkownika, po czym skierowano go do Berlina w roli attaché wojskowego. W latach 1900–1901 był przedstawicielem armii rosyjskiej przy niemieckim korpusie ekspedycyjnym w Chinach, w czasie powstania bokserów. W 1902 roku wrócił do Rosji, gdzie otrzymał stanowisko dowódcy Lejb-Gwardyjskiego Pułku Huzarów Jego Wysokości. W 1905 roku awansowany do stopnia generała majora, został komendantem pałacowym ochrona cesarza Mikołaja II Romanowa i jego rodziny. Stanowisko to ułatwiło mu karierę, gdyż wkrótce stał się członkiem świty cesarskiej, fligiel-adiutantem monarchy, pozostając w dyspozycji Ministerstwa Dworu Cesarskiego. Na początku 1914 roku Jengałyczew otrzymał stopień generała porucznika, a także został komendantem Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego.