Na igrzyskach olimpijskich w 1980 w Moskwie Wells startował w trzech konkurencjach, za każdym razem dochodząc do finału. Na 100 m ustanowił w ćwierćfinale kolejny rekord W. Brytanii 10,11 s. W finale zwyciężył w czasie 10,25 s przed faworytem Kubańczykiem Silvio Leonardem (ten sam czas). W biegu na 200 metrów zdobył srebrny medal (za Pietro Menneą, a przed Donem Quarrie), a w sztafecie 4 × 100 metrów zajął 4. miejsce.
Wells wygrał bieg na 100 m podczas Pucharu Europy w Zagrzebiu w 1981, a na 200 m był drugi. W zawodach Pucharu Świata w 1981 w Rzymie zajął takie same miejsca. Zwyciężył na 100 metrów i na 200 metrów na igrzyskach Wspólnoty Narodów w 1982 w Brisbane (na 200 m wspólnie z Anglikiem Michaelem McFarlane), a w sztafecie 4 × 100 metrów zajął wraz z kolegami 3. miejsce. Po raz kolejny odniósł zwycięstwo w finale Pucharu Europy w 1983 w Londynie, tym razem na 200 m (na 100 m był drugi). Na mistrzostwach świata w 1983 w Helsinkach był czwarty w finale zarówno na 100 m, jak i na 200 m.
Wystąpił na igrzyskach olimpijskich w 1984 w Los Angeles. Na 100 m odpadł w półfinale, a sztafeta 4 × 100 metrów z jego udziałem zajęła 7. miejsce w finale.