Autorzy drugiego pokolenia, głównie pochodzenia rosyjskiego, rozwinęli koncepcję Wiernadskiego, tworząc powiązane pojęcia: noocenoza i noocenologia.
Autorzy pojęcia Termin noosfera został po raz pierwszy użyty w publikacjach Pierre’a Teilharda de Chardina w 1922 roku w jego Cosmogenesis. Z terminem tym zapoznał Wiernadskiego najprawdopodobniej ich wspólny znajomy Édouard Le Roy podczas pobytu w Paryżu. Niektóre źródła podają nawet, że Le Roy jako pierwszy zaproponował ten termin. Sam Wiernadski napisał, że po raz pierwszy zetknął się z tą koncepcją przez Le Roya podczas jego wykładów w Collège de France w 1927 roku i że Le Roy kładł nacisk na wspólne badanie tej koncepcji z de Chardinem. Według listów Wiernadskiego, pomysły na temat noosfery zaczerpnął on z artykułu Le Roya pt. Les origines humaines et l'evolution de l'intelligence, a szczególnie z jego części III: La noosphère et l'hominisation, po czym przerobił tę koncepcję przez pryzmat swojej dziedziny własnej, biogeochemii. Historyk Kendall E.