Po uwolnieniu z oflagu, w latach 1945–1946 współpracował z działającym na terenie Niemiec teatrem polskim YMCA, wykonując dekoracje i projekty kukiełek. Do Polski wrócił w październiku 1946, a od lutego 1947 przez rok był zatrudniony jako scenograf w Miejskich Teatrach Dramatycznych w Warszawie. Równocześnie od lipca 1947 był referentem działu architektury w Departamencie Plastyki Ministerstwa Kultury i Sztuki. Od września 1948 do 1963 był kierownikiem pracowni architektonicznej w Warszawskim Biurze Projektów Budownictwa Przemysłowego a następnie pracował w Biurze Studiów i Projektów Typowych Budownictwa Przemysłowego.
Współtwórca (ze Zbigniewem Ihnatowiczem) Centralnego Domu Towarowego w Warszawie (projekt: 1948, realizacja: 1949–1952). Wykonał projekty Fabryki Samochodów Osobowych i Elektrociepłowni na Żeraniu.
Od grudnia 1956 pracował w Katedrze Projektowania Architektury Przemysłowej Politechniki Warszawskiej, jako adiunkt (do 1961), następnie jako wykładowca (1961–1967).
Był mężem Zofii z Serkowskich 1. v. Woyzbunowej (1901–1972), artystki plastyczki, architekta wnętrz, żołnierza Armii Krajowej.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 155b-2-12).