Przestrzeń przygardłowa () – w anatomii człowieka obszar w kształcie odwróconej piramidy, której podstawę stanowi podstawa czaszki, a wierzchołek róg większy kości gnykowej.
Przestrzeń przygardłowa ograniczona jest następującymi strukturami: przyśrodkowo – boczna ściana gardła od boku – płat głęboki ślinianki przyusznej i gałąź żuchwy od przodu – mięsień skrzydłowy przyśrodkowy i gałąź żuchwy od tyłu – blaszka przedkręgowa powięzi szyjnej od góry – blaszka przyśrodkowa wyrostka skrzydłowatego kości klinowej i grzebień kości klinowej oraz fragment kości skroniowej od dołu – przyczep rozcięgna mięśnia dwubrzuścowego na rogu większym kości gnykowej. Dalej ku dołowi łączy się ze śródpiersiem tylnym.
W przestrzeni tej znajduje się wyrostek rylcowaty kości skroniowej, który dzieli ją umownie na dwie części: część przedrylcową (przednią) i część zarylcową (tylną), zwaną również przez niektórych przestrzenią tętnicy szyjnej (ang. carotid space). Obie części podzielone są przez powięź, która rozciąga się od wyrostka rylcowatego do mięśnia napinacza podniebienia miękkiego.
Przestrzeń przygardłowa wypełniona jest luźną tkanką łączną i tkanką tłuszczową.