Zróżnicowanie ototoksycznego działania aminoglikozydów: i daktynomycyna – najbardziej „bezpieczne” antybiotyki dla narządu słuchu i równowagi, mające znikome działanie uszkadzające netylmycyna – większa toksyczność dla narządu przedsionkowego niż dla narządu słuchu gentamycyna, tobramycyna – antybiotyki o porównywalnym toksycznym wpływie na narząd słuchu i równowagi amikacyna i kanamycyna – antybiotyki uszkadzające głównie słuch. W przypadku stosowania aminoglikozydów stwierdzono, że dieta ubogobiałkowa oraz stany niedożywienia zwiększają ich ototoksyczność. Ochronne działanie na narząd słuchu ma wysoki poziom glutationu, a wysoki poziom żelaza we krwi sprzyja uszkodzeniu narządu słuchu przez tę grupę antybiotyków. Szczególne ototoksyczne narażenie mają wcześniaki oraz osoby starsze powyżej 65. roku życia.

Diuretyki pętlowe Diuretyki pętlowe są drugą po aminoglikozydach grupą leków najczęściej wywołującą efekt ototoksyczny. Powodują niedosłuch typu odbiorczego, zwykle odwracalny. furosemid – najczęściej wywołuje uszkodzenie błędnika, powodując niedosłuch typu odbiorczego. kwas etakrynowy – po jego zastosowaniu opisywano nawet całkowitą głuchotę. bumetanid – nowszy diuretyk pętlowy.