Fine, Bernard D. Słownik psychoanalizy. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Interart, 1996, s. 230..
Superego (niem. das Über-Ich, „nad-ja”) – rozwija się jako ostatnia instancja, poprzez internalizację (uwewnętrznienie) norm moralnych, wartości i zakazów przekazywanych przez rodziców i społeczeństwo. Jego ukształtowanie jest ściśle związane z rozwiązaniem kompleksu Edypa. Superego składa się z dwóch podsystemów: sumienia (które karze za złe postępowanie, wywołując poczucie winy) oraz ja idealnego (które nagradza za dobre postępowanie, dając poczucie dumy). Dąży ono do moralnej doskonałości, hamując impulsy id, które są sprzeczne z przyjętymi normamiMoore, Burness E.; Fine, Bernard D. Słownik psychoanalizy. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Interart, 1996, s. 286–288..
Dwie zasady procesu psychicznego W teorii psychoanalitycznej funkcjonowanie aparatu psychicznego regulowane jest przez dwie fundamentalne zasady: zasadę przyjemności (niem. Lustprinzip) oraz zasadę rzeczywistości (niem. Realitätsprinzip)Freud, Sigmund. Poza zasadą przyjemności. Warszawa: PWN, 2000.. Ich dynamiczna relacja i konflikt leżą u podstaw rozwoju osobowości i powstawania objawów nerwicowych. Rozwój psychiczny polega na stopniowym przejściu od dominacji zasady przyjemności do dominacji zasady rzeczywistości.