Powyższe instrukcje operowały na dwóch rejestrach: R1 i R2. Pierwszy odczyt z pamięci (Pr) w programie ładował liczbę do R1, natomiast wszystkie następne do R2, aż do napotkania instrukcji zapisu (Ps) lub wyświetlenia (Ld), która czyściła rejestr R1. Liczba odczytana z klawiatury (Lu) była zawsze umieszczana w R1, natomiast R2 był po odczycie zerowany, gdyż komputer wykorzystywał go do przechowywania tymczasowych wartości podczas konwersji z systemu dziesiętnego na dwójkowy. Wszystkie operacje arytmetyczne zapisywały wynik w R1 i również czyściły R2.
Wejście / wyjście Po przeczytaniu instrukcji Lu komputer przerywał obliczenie i oczekiwał na wprowadzenie liczby. Mantysę wpisywano za pomocą klawiatury o 40 klawiszach – każda z czterech kolumn odpowiadała jednej pozycji dziesiętnej mantysy i zawierała cyfry od 0 do 9. Natomiast ustalenie wykładnika odbywało się poprzez wciskanie przycisków ponumerowanych od −8 do 8. Tym samym możliwe do wprowadzenia liczby należały do przedziału od do Każda wprowadzona cyfra mantysy była kodowana w czterech bitach, a następnie za pomocą dodawania i mnożenia (lub dzielenia, jeśli wykładnik był ujemny) liczbę zamieniano na zmiennoprzecinkowy zapis binarny.