zawierająca łącznie z układem sterowania 1800 przekaźników programu: ośmiokanałowa taśma perforowana sterowanie mikroprogramowe urządzenie we/wy klawiatura dziesiętna wyświetlacz dziesiętny format danych: binarna liczba zmiennoprzecinkowa zawierająca: bit znaku 7 bitów wykładnika zapisanych jako liczba w kodzie uzupełnieniowym do dwóch 14 bitów mantysy (pierwszy bit zawsze równy 1 nie był pamiętany) każda liczba z wykładnikiem równym -64 jest zerem każda liczba z wykładnikiem równym 63 jest nieskończonością zakres liczb: wewnętrzny: 2−63 = 1,08 × 10−19 do 262 = 4,61 × 1018 wprowadzanych: od 1 × 10−8 do 9999 × 108 wyświetlanych: od 1 × 10−8 do 19999 × 108 waga: około 1000 kg konstruktor: Konrad Zuse
Kompletność Turinga O maszynie mówimy, że jest kompletna w sensie Turinga, kiedy można za jej pomocą zrealizować każdy algorytm. Powszechnie uważano, że Z3 nie spełniał tych wymogów, ponieważ nie posiadał instrukcji warunkowych, pierwszeństwo przyznając amerykańskiemu komputerowi ENIAC z 1944 roku. W 1998 roku Raúl Rojas udowodnił, że na komputerze Z3 można zaimplementować maszynę Turinga, arytmetycznie symulując instrukcje warunkowePrzez wykonanie każdej możliwej ścieżki dla każdego z warunków.