Zabudowa w sąsiedztwie ulicy związana była od zawsze z obsługą traktu – znajdowały się tu liczne karczmy, sklepy, kuźnie i inne. Jeszcze w II poł. XIX wieku na odcinku pomiędzy Młynarską a Szosą Bemowską (dziś Powstańców Śląskich) znajdowało się 27 lokali z wyszynkiem, zapewne nie tylko nastawionymi na konsumpcję.
W obszarze Chrzanowa i Jelonek Południowych w XIX wieku powstało wiele cegielni – największa z nich to fabryka dachówek Bogumiła Schneidera, której śladem są dziś Glinianki Schneidra. W okresie późniejszym wybrukowana kocimi łbami, prawdopodobnie częściowo granitową kostką na styku z Wolską. W związku z fatalnym stanem nawierzchni ulica ta słynna była w okresie powojennym z dużej ilości warsztatów samochodowych.
Została włączona do Warszawy w 15 maja 1951Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 1951 r. w sprawie zmiany granic miasta stołecznego Warszawy (). pod stosowaną wtedy tradycyjną nazwą Szosa Poznańska. Obecną nazwę nadano ulicy uchwałą z dnia 12 kwietnia 1954.