24 lutego 1990 zwyciężyła w wyborach prezydenckich, zdobywając 55,2% głosów. Kandydowała jako członkini Narodowej Unii Opozycyjnej (UNO) (koalicji 14 antysandinistowskich partii politycznych). Urząd prezydenta, szefa rządu i ministra obrony objęła w kwietniu tego roku. Dojście do władzy Chamorro skłoniło USA do zniesienia sankcji gospodarczych i złożenia obietnicy jak najszybszego wsparcia dla Nikaragui. O pani prezydent twierdzi się, że przyniosła pokój w miejsce dziesięcioletniej wojny domowej. Zlikwidowała obowiązek służby wojskowej, zmniejszyła uzbrojenie o 75%, zliberalizowała gospodarkę i wzmocniła instytucje państwowe. Była krytykowana za neoliberalne reformy, które uderzyły w najuboższych mieszkańców kraju. Po zakończeniu prezydentury nie podjęła starań o reelekcję i wycofała się z polityki.
Była członkiem Rady Kobiet-Światowych Przywódców.
Twórczość Dreams of Heart (1997) – autobiografia
Przypisy
Bibliografia Biografia Chamorro
Kategoria:Odznaczeni Orderem Rubéna Darío Kategoria:Prezydenci Nikaragui Kategoria:Nikaraguańscy ministrowie Kategoria:Nikaraguańscy dziennikarze Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 2025