Ogółem 27 niemieckich okrętów podwodnych zostało zatopionych przez lub przy udziale załóg Sunderlandów (w 1940 r.: U-55, U-26; w 1942: ; w 1943: U-465, U-663, U-753, U-440, , U-607, U-461, U-383, U-454, , U-489, U-610; w 1944: U-426, U-571, U-625, U-675, U-955, U-970, U-243, U-1222, U-385, U-270, U-107, U-297).
Silne uzbrojenie defensywne pozwalało załogom łodzi latających skutecznie bronić się przed atakami samolotów Luftwaffe i przyczyniło się do nadania maszynie przez niemieckich pilotów przydomka „Latający jeżozwierz” (niem.: Fliegendes Stachelschwein, ang.: Flying Porcupine). 3 kwietnia 1940 r. Sunderland zaatakowany przez sześć myśliwców Junkers Ju 88 zestrzelił jednego z nich, drugiego uszkodził, a pozostałe zmusił do odwrotu.
Po zakończeniu II wojny światowej część dywizjonów latających na Sunderlandach została rozformowana. Wciąż pozostające w służbie czynnej samoloty dywizjonów 201 i 230 wzięły udział w berlińskim moście powietrznym, startując z Łaby koło Hamburga i lądując na HaweliJ.W.R. Taylor, P.J.R. Moyes, Pictorial history of the R.A.F. Volume 3. 1945–1969. Nowy Jork: Arco, 1970 , s. 22.. Od 5 lipca do zalodzenia rzeki 15 grudnia 1948 r. wykonały ponad 1000 lotów, przewożąc 4500 ton zaopatrzenia oraz ewakuując 1113 dzieci.