Był twórcą jednej z dwóch największych szkół myśli w fizyce radzieckiej (druga z nich została stworzona przez Lwa Landau), zajmował się głównie szeroko pojętą teorią drgań i oscylacji, która obejmowała między innymi optykę i fizykę kwantową.
Pracując wspólnie z Grigorijem Landsbergiem był współodkrywcą efektu niesprężystego rozpraszania światła, który jest używany praktycznie w spektroskopii ramanowskiej, dokonał tego odkrycia przed Ramanem.
Był mentorem Igora Tamma, zdobywcy Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w 1958.
Nagrody i odznaczenia Order Lenina (1944) Nagroda Leninowska (1931) Nagroda Stalinowska (1942) Order Czerwonego Sztandaru Pracy (1940) Nagroda im. Mendelejewa (1936)
Przypisy
Bibliografia Feînberg, E.L. The forefather Uspekhi Fizicheskikh Nauk, Vol. 172, 2002 (Physics-Uspekhi, Vol. 45, 2002) Nekrolog Mandelstama L. I. Mandelshtam, I. E. Tamm „The uncertainty relation between energy and time in nonrelativistic quantum mechanics”, Izv. Akad. Nauk SSSR (ser. fiz.) 9, 122-128 (1945). English translation: J. Phys.