Po upadku pierwszego powstania musiał uciekać ze Śląska, ale po ogłoszeniu amnestii wrócił do domu. W drugim powstaniu był dowódcą kompanii i został ciężko ranny. W ostatnim zrywie dowodził I baonem Pułku Żorskiego i dzielnie bronił Czerwionki, Kędzierzyna, Koźla, Bierawy i Góry św. Anny. Wyróżniał się dużą odwagą i niezwykłą przytomnością umysłu, co niejeden raz ocaliło życie jemu i podwładnym. Za męstwo Józef Piłsudski w 1922 osobiście uhonorował go Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari. W tym czasie Teofil Biela poznał także generała Jerzego Ziętka i zaprzyjaźnił się z nim. Od 15 lutego do 1 sierpnia 1923 pełnił służbę w Policji Województwa Śląskiego, a od 1 października 1923 do 1 listopada 1927 pracował jako urzędnik Kontroli Skarbowej w Czerwionce. Cztery lata później otrzymał awans na naczelnika okręgowego gminy Czuchów–Czerwionka.