Renesans Renesansowe teorie poetyckie koncentrowały się przede wszystkim na problemie pochodzenia poezji (origo poeseos). Akceptowano niekiedy antyczne teorie, zgodnie z którymi pierwszym poetą był Orfeusz, lub interpretowano alegorycznie antyczne mity o pochodzeniu tej sztuki od Muz lub Apollina. Z kolei inni renesansowi uczeni wskazywali na chrześcijańskiego Boga, jako na jedynego możliwego sprawcę pojawienia się umiejętności tworzenia poezji, podobnie jak miał on być sprawcą pojawienia się mowy. Za pierwszych twórców poezji uznawano w tym okresie poetów mitycznych (m.in. Orfeusza, Amfiona i Muzajosa) lub postacie biblijne (Mojżesza, Judytę, Salomona, Dawida lub Marię). Generalnie jednak pojawienie się tej sztuki wiązano ze starożytną Grecją. Poezję rozumieją uczeni renesansowi jako umiejętność mówienia wierszem, mówienia z zastosowaniem środków poetyckich. W okresie renesansu często chwalono sztukę poetycką. Wysoko cenili ją m.in. Francesco Petrarca, Giovanni Boccaccio i Cristoforo Landino. Niejednokrotnie pochwały poezji przybierały formę wynoszenia jej ponad wszystkie inne rodzaje sztuki i nauki. Poglądy takie głosili m.in. Francesco Benci, Benedetto Varchi i Lionardo Salviati. Zaznaczano również niekiedy jej duże znaczenie dla edukacji młodzieży, pisali o tym m.in. Heinrich Bebel i Eobanus Hessus.
Barok mały|Szósta z ilustracji Henry’ego Holidaya do „The Hunting of the Snark” Lewisa Carrolla