Podczas jej trwania, jak to ma zazwyczaj miejsce podczas działań wojennych, cztery rodzaje wojsk: Armia, Marynarka Wojenna, Piechota Morska i Siły Powietrzne gwałtownie zwiększyły swoje rozmiary, aby sprostać stawianym przed nimi wymaganiom.
Wraz z końcem wojny rząd amerykański zredukował wydatki na wojsko. W 1978 roku admirał James Holloway stwierdził, że amerykańska marynarka wojenna ma bardzo małą przewagę nad swoim radzieckim odpowiednikiem. ZSRR, który wspierał Północny Wietnam, zaczął korzystać z byłych baz amerykańskich w Południowym Wietnamie, dzięki czemu radzieckie okręty mogły operować na wszystkich oceanach świata z dużo większą łatwością mogąc osiągać nawet Zatokę Meksykańską. Ponadto liczebność radzieckich sił pancernych, lotniczych i piechoty na terenie Europie Wschodniej również wzrosła.
Ostatecznie w 1979 roku, zajęcie przez Iran amerykańskiej ambasady, wzięcie zakładników, oraz fiasko akcji odbicia zakładników, pokazało, że amerykańskie zdolności militarne zostały znacznie ograniczone.
Plan Reagana