Regionalizacja fizycznogeograficzna Europy uwzględnia kilka specyficznych cech ukształtowania powierzchni tej części świata: znaczne rozczłonkowanie, znaczną różnorodność ukształtowania powierzchni, dwoistość budowy tektonicznej, pasmowy układ zasadniczych jednostek geograficznych.
Wcześniejsze regionalizacje Poglądy geografów co do wydzielenia wielkich jednostek podziału fizycznogeograficznego Europy nawet przed ujednoliceniem było w zasadzie zgodne, choć ich hierarchia i nazewnictwo były rozbieżne.
I tak, podsumowując dorobek geografii rosyjskiej i radzieckiej, Borys F. Dobrynin w 1948 wydzielił następujące wielkie krainy geograficzne: w Europie Zachodniej (tzn. poza granicami ówczesnego Związku Radzieckiego): Europa Północna północna równina Europy Środkowej (Nizina Niemiecko-Polska) hercyńska Europa Środkowa obszary trzeciorzędowych gór fałdowych Europy Środkowej (Alpy i Karpaty) obszary aluwialnych równin w zapadliskach tektonicznych pasa fałdowań alpejskich grupa obszarów południowo-europejskich na obszarze ZSRR: równina wschodnio-europejska Ural Krym