Lepiej biec w ziemie cudze niż przyjaźnić się z Tatarami i im służyć!». Tatarzy doścignęli go pod Peresławiem Zaleskim, rozbili i zmusili do ucieczki do Nowogrodu Wielkiego i dalej do Szwecji. W 1256 r. A. powrócił do ojczyzny i z miłością został przyjęty przez Aleksandra, który rehabilitował go przed Chanem i dał w udział Gorodziec oraz Niżny Nowogród, a potem Suzdal. Zachowały się przekazy o tym, że Andrzej po śmierci Aleksandra (zm. 1263) znów walczył o wielkie księstwo, ale Chan wolał kolejnego brata, Jarosława.
Andrzej był przodkiem książąt suzdalskich, a później niżnonowogrodzkich. Z nich Dymitr Suzdalski w 1359–1362 był wielkim księciem włodzimierskim. Od XV wieku książęta suzdalsko-niżnonowogrodzcy nosili nazwisko Szujscy; z nich wywodził się car Wasyl IV Szujski (1606–1610).
Potomkowie Jerzy Andriejewicz – książę suzdalski (1264–1279) Michał Andrjejewicz (zm. 1305) – książę suzdalski Wasyl Andriejewicz – książę suzdalski (do 1309) Aleksander Wasylewicz – książę suzdalski (1327–1332) Konstanty Wasylewicz – książę suzdalski Andrzej Konstantynowicz – książę suzdalski (1355–1365) Dymitr Konstantynowicz – książę suzdalski (1356–1383), wielki książę suzdalsko-niżnonowgorodzki (1365–1383), wielki książę włodzimierski (1359-1362) Wasyl Kudriapa (ok.