W 1909 roku został przydzielony do dowództwa obrony krajowej w Krakowie – Krakowskiej Komendantury Wojskowej w charakterze oficera koncepcyjnego.
W listopadzie 1915 roku, po utworzeniu Oddziału Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie został jego komendantem. 1 listopada 1916 roku awansował do stopnia majora. Po zakończeniu I wojny światowej osiedlił się w Wiedniu gdzie mieszkał do śmierci. Był wielokrotnie odznaczany orderami wojennymi i wojskowymi. Między innymi 15 lipca 1916 roku został udekorowany brązowym orderem zasługi ze wstęgą wojskowego krzyża zasługi, 19 maja 1917 roku otrzymał oficerską odznakę 3 stopnia.
W 1918 roku, wspólnie z Hansem Hauptmannem, wydał przewodnik i album: Westgalizische Heldengräber aus den Jahren des Weltkrieges 1914-1915, Wien: 1918; reprint: Zachodniogalicyjskie groby bohaterów z lat wojny światowej 1914-1915, przekład filologiczny Henryk Sznytka, opracowanie, wstęp i przypisy Jerzy Drogomir, Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie 1996, .
Był współzałożycielem i pierwszym (od 1919 roku) wiceprezydentem Austriackiego Czarnego Krzyża – organizacji mającej w swoich celach opiekę nad grobami wojennymi.