Hezjod – Teogonia), szczególnie we wcześniejszej formie, czyli sierpa. Użycie kosy rozpowszechniło się na Bliskim Wschodzie od około XII/XIII wieku. Podobnie w Polsce, kosa rozpowszechniła się w XIII wieku, natomiast w Europie Zachodniej od XVII wieku. Jej szerokie upowszechnienie wiąże się zapewne z obniżeniem kosztów produkcji stali, surowca stosowanego do masowej produkcji narzędzi. Od 1776 roku zaczęto w Stanach Zjednoczonych stosować kosę z ramą, co ułatwiało układanie pokosów.
Wyrobem kos w Polsce zajmowali się kowale, a od XIX w. narzędzia produkowano w zakładach metalurgicznych w Kośnych Hamrach, Suchedniowie, Serocku, Poznaniu i Krakowie.
.
Budowa i użytkowanie thumb|Ostrze kosy – mocowanie za pomocą metalowej opaski i drewnianego klina Kosa jest narzędziem składającym się z długiego (0,6–0,8 m) wygiętego noża (kosy), zwanego też klingą, zamocowanego na długim (ok. 1,6–2,0 m) drzewcu (kosisku)Podwińska Z. Kosa Encyklopedia Historii Gospodarczej Polski do 1945 roku t. 1 A-N Warszawa Wiedza Powszechna 1981 s. 345 . Ostrze noża znajduje się po wewnętrznej stronie wygięcia – forma taka ułatwia ścinanie i zagarnianie roślin np.: trawy, zielonek lub zbóż. Drzewce kosy (kosisko) jest zaopatrzone w uchwyt w pobliżu połowy długości kosiska, zamocowany prostopadle do niego, za który kosa jest trzymana prawą ręką.