Podczas wojny ojczyźnianej 1812 r. walczył w bitwie pod Borodino, gdzie dowodził prawym skrzydłem 1. Armii. Po bitwie dowodząc ariergardą zabezpieczał manewr rosyjskiej armii pod Tarutino. Razem z Levinem von Bennigsenem zaatakował Francuzów 18 października 1812 pod Tarutino i 24 października pod dowództwem Michaiła Kutuzowa pod kilkoma innymi miejscowościami.
W czasie odwrotu armii Napoleona dowodził awangardą wojsk rosyjskich. Uczestnik kampanii zagranicznych 1813–1814. 8 lutego 1813 zajął Warszawę. Potem osłaniał w bitwie pod Lützen lewą flankę sił sprzymierzonych. Jako dowódca rosyjskiej straży przedniej stoczył bitwy pod Rochlitz, Dreznem, Bischofswerdą i na wzgórzu Kapellenberg, gdzie został wyniesiony do godności hrabiowskiej.
W bitwie pod Bautzen w dniach 20–21 maja kierował awangardą. Walczył z sukcesami pod Kulm, pod Lipskiem i pod La Rothière.
Od 1814 dowódca Korpusu Gwardii Cesarskiej.
Po pokoju w 1818 r. mianowany na gubernatora wojskowego Petersburga. Podczas antycarskiego powstania dekabrystów 14 grudnia 1825 stojąc po stronie cara Mikołaja I został śmiertelnie ranny w Petersburgu.
Bibliografia Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t.